รอยร้าวใต้เงาโพธิ์ ตอนที่ 2: จดหมายทวงหนี้

 นิยายเรื่อง "รอยร้าวใต้เงาโพธิ์"

ตอนที่ 2: จดหมายทวงหนี้

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่โอและอาม่ากำลังจัดของในร้านขายของชำเพื่อเตรียมเปิดร้าน จดหมายฉบับหนึ่งถูกสอดไว้ใต้ประตูร้าน โอเก็บจดหมายขึ้นมาแล้วสังเกตเห็นตราธนาคารบนซอง เขารู้ทันทีว่ามันไม่ใช่จดหมายธรรมดา

“แม่...นี่จดหมายจากธนาคาร” โอพูดเสียงสั่นเครือขณะยื่นจดหมายให้อาม่า

อาม่าหยิบจดหมายมาแล้วเปิดอ่านด้วยสายตาที่คมกริบ เธอพยายามอ่านตัวอักษรเล็กๆ บนกระดาษ แต่สายตาที่เริ่มฝ้าฟางทำให้เธอต้องยื่นจดหมายกลับให้โอ “แกอ่านให้แม่ฟัง”

โอเริ่มอ่านจดหมายเสียงเบาๆ แต่ชัดเจน “ด้วยความเคารพ ทางธนาคารขอแจ้งเตือนเรื่องการชำระหนี้ค้างชำระสำหรับสินเชื่อที่อยู่อาศัย จำนวน 2,000,000 บาท หากไม่มีการชำระภายใน 30 วัน ทางธนาคารจะดำเนินการยึดทรัพย์...”

อาม่าหยุดฟังกลางคันแล้วถอนหายใจแรงๆ “สองล้าน...มันมากเกินไป” เธอพูดเสียงแหบๆ

โอรู้สึกเหมือนโลกกำลังถล่มทลายลงมา เขามองตาแม่ด้วยความกังวล “แม่...เราต้องทำยังไงดี?”

อาม่าหยุดคิดสักพักแล้วพูดขึ้น “เราต้องติดต่ออ๊อดและกุล แกยังจำได้ไหมว่ากุลเป็นนายหน้าขายบ้าน เธอเก่งเรื่องนี้”

โอพยักหน้าแล้วรีบหยิบโทรศัพท์ออกมา เขาโทรหา อ๊อด พี่ชายของเขาที่ทำงานอยู่ในกรุงเทพฯ

“อ๊อดครับ...ผมโอ” โอพูดเสียงเครือ “เรามีปัญหาที่บ้าน...”

อ๊อดฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้วพูดขึ้น “โอเค พี่เข้าใจ เดี๋ยวพี่จะคุยกับกุล แล้วเราจะกลับไปหาคุณแม่และแกทันที”

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา อ๊อดและกุลก็เดินทางมาถึงนครนายก พวกเขาเดินเข้ามาในร้านขายของชำที่โอและอาม่ากำลังนั่งรออยู่

“คุณแม่” อ๊อดก้มลงกราบอาม่า “ผมมาช่วยแล้ว”

กุลยิ้มให้อาม่าแล้วพูดขึ้น “คุณแม่ไม่ต้องกังวล เราจะช่วยกันหาทางออก”

อาม่ามองดูกุลด้วยความหวัง “กุล แม่รู้ว่าแกเก่งเรื่องขายบ้าน แกช่วยเราหน่อยได้ไหม?”

กุลพยักหน้า “แน่นอนค่ะคุณแม่ เรามีที่ดินและตึกแถวที่สามารถขายได้ เพื่อนำเงินมาใช้หนี้”

อ๊อดเสริม “ใช่แล้วครับ เรามีตึกแถวอีก 2 ที่ที่ไม่ได้ใช้ เราสามารถขายมันได้”

โอรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง “ขอบคุณพี่ ขอบคุณพี่กุล”

กุลเริ่มอธิบายแผนการ “เราจะเริ่มด้วยการประเมินราคาที่ดินและตึกแถว จากนั้นฉันจะติดต่อลูกค้าที่สนใจ ฉันเชื่อว่าเราจะขายได้ในราคาที่ดี”

อาม่าพยักหน้า “ดี แม่ไว้ใจแก”

ทั้งครอบครัวเริ่มทำงานร่วมกันอย่างรวดเร็ว กุลใช้ความสามารถของเธอในการติดต่อลูกค้าและเจรจาราคา ในขณะที่อ๊อดและโอช่วยกันเตรียมเอกสารและจัดการเรื่องกฎหมาย

ไม่กี่วันต่อมา กุลก็สามารถหาลูกค้าที่สนใจซื้อตึกแถวได้สำเร็จ “เราขายตึกแถวได้ในราคา 2,500,000 บาท” กุลแจ้งข่าวดีให้ทุกคนทราบ

อาม่ายิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในหลายวัน “ดีมาก ขอบใจมาก กุล”

โอรู้สึกโล่งใจขึ้นมาอีกครั้ง “เราสามารถใช้เงินนี้ชำระหนี้และยังเหลือเงินเก็บไว้ใช้จ่ายอีก”

อ๊อดพยักหน้า “ใช่แล้ว เราต้องจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย”

แม้ว่าปัญหาจะยังไม่จบลงทั้งหมด แต่การช่วยเหลือของอ๊อดและกุลทำให้ครอบครัวรู้สึกว่ายังมีหวัง พวกเขาเรียนรู้ที่จะร่วมมือกันและหาทางออกจากวิกฤต

จบตอนที่ 2