รอยร้าวใต้เงาโพธิ์ ตอนที่ 3: ความจริงที่ถูกซ่อนไว้

นิยายเรื่อง "รอยร้าวใต้เงาโพธิ์"

 ตอนที่ 3: ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ 

หลังจากขายที่ดินได้เงินมา 1 ล้านบาท อาม่าและโอรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง แต่เงินที่ได้มานั้นยังไม่เพียงพอที่จะชำระหนี้ทั้งหมด อ๊อดซึ่งกลับมาช่วยเหลือครอบครัวเริ่มสงสัยว่ายอดหนี้ที่แท้จริงคือเท่าไหร่ และหนี้เหล่านี้มาจากอะไร

ขณะที่ทั้งครอบครัวนั่งรวมตัวกันที่ร้านขายของชำ อ๊อดหันไปหาโอด้วยสายตาที่จริงจัง
“โอ พี่อยากรู้ว่ายอดหนี้ทั้งหมดที่เราต้องชำระคือเท่าไหร่? และหนี้เหล่านี้มาจากอะไร?” อ๊อดถามตรงๆ

โอรู้สึกไม่สบายใจ เขามองตาแม่แล้วตอบเสียงเบาๆ
“ก็...ประมาณ 2 ล้านบาทครับพี่”

อ๊อดพยักหน้า แต่เขารู้สึกว่าโออาจจะปิดบังอะไรบางอย่าง
“แล้วหนี้เหล่านี้มาจากอะไร? แค่ค่าเทอมลูกหรือมีอย่างอื่นอีก?”

โอเริ่มลังเล แต่ในที่สุดเขาก็ตอบ
“ส่วนใหญ่ก็เป็นค่าเทอมลูกครับ แล้วก็...มีบางส่วนที่ผมลองลงทุนไป แต่ไม่สำเร็จ”

อาม่าหันมามองโอด้วยสายตาแหลมคม
“ลงทุน? แกลงทุนอะไร? ทำไมไม่บอกแม่?”

โอรู้สึกเหมือนถูกจับได้ เขาลดสายตาลง
“ก็...ผมคิดว่ามันน่าจะได้กำไร แต่สุดท้ายมันไม่เป็นอย่างที่คิด”

อ๊อดถอนหายใจ
“โอ แกต้องบอกเราตั้งแต่แรก เราจะได้ช่วยกันหาทางออก ไม่ใช่ปิดบังแบบนี้”

โอพยักหน้า
“ผมรู้ครับพี่ ผมแค่ไม่อยากให้แม่กังวล”

อาม่าถอนหายใจแรงๆ
“แกคิดว่าแม่ไม่รู้ก็ไม่กังวลหรอ? แม่รู้หมดแหละว่าแกไม่ค่อยบอกความจริง”

โอรู้สึกผิด เขามองตาแม่แล้วพูดเสียงเบา
“ขอโทษครับแม่ ผมจะไม่ปิดบังอีกแล้ว”

อ๊อดพยักหน้า
“ดี ที่น้อยแกยอมรับผิด ตอนนี้เราต้องหาทางจัดการหนี้ที่เหลืออีก 1 ล้านบาท”

อาม่ามองดูลูกชายทั้งสอง
“เราต้องทำยังไงดี?”

อ๊อดคิดสักพัก
“เราอาจต้องขายตึกแถวอีกหลัง หรือไม่ก็หารายได้เสริม”

โอพยักหน้า
“ผมจะพยายามทำงานให้มากขึ้นครับ”

แม้ว่าความจริงบางส่วนจะถูกเปิดเผย แต่โอยังคงปิดบังเรื่องบางอย่างไว้ เขารู้ว่ายังมีหนี้ส่วนอื่นที่เขายังไม่กล้าบอก ทั้งครอบครัวจึงต้องร่วมมือกันเพื่อหาทางออกจากวิกฤตนี้

หลังจากที่อ๊อดเสนอให้เปิดตึกแถวที่ครอบครัวโออาศัยอยู่เป็นร้านค้าขายเพิ่ม เพื่อหารายได้เสริมชำระหนี้ที่เหลือ เขาก็เสนอแผนต่อไป

“โอ แกควรให้เบสและเบลมาช่วยงานที่ร้านชำด้วย จะได้มีคนช่วยคุณแม่ และเด็กๆ ก็จะได้เรียนรู้การทำงาน” อ๊อดพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

โอพยักหน้า

“ครับพี่ ผมว่าเป็นความคิดที่ดี”

อาม่าที่นั่งฟังอยู่ก็เห็นด้วย
“ดีเลย เด็กๆ จะได้ไม่ต้องอยู่บ้านเฉยๆ”

แต่ทันทีที่ตุ๊กตาได้ยินเรื่องนี้ เธอรู้สึกไม่พอใจทันที
“อะไรนะ? ให้ลูกฉันมาทำงานที่ร้านชำ? แล้วเรียนหนังสือล่ะ?” ตุ๊กตาพูดเสียงดัง

อ๊อดหันไปมองตุ๊กตา
“ก็เด็กๆ ควรช่วยงานบ้านบ้าง ไม่ใช่ให้คุณแม่ทำงานหนักอยู่คนเดียว”

ตุ๊กตาทนไม่ไหว เธอตัดสินใจเปิดเผยความจริงที่เธอและโอปิดบังไว้
“แล้วคุณรู้ไหมว่าเด็กๆ ไม่ได้ไปโรงเรียนมาเกือบ 2 ปีแล้ว!”

ทุกคนในห้องเงียบกริบ อาม่าหันไปมองโอด้วยสายตาเต็มไปด้วยคำถาม
“อะไรนะ? เด็กๆ ไม่ได้ไปเรียน?”

โอรู้สึกเหมือนโลกกำลังถล่มทลาย เขาลดสายตาลง
“ตุ๊กตา...” เขาพูดเสียงเบาๆ

ตุ๊กตาไม่สนใจ เธอพูดต่อ
“ใช่ค่ะ! เพราะเราไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม โรงเรียนไล่เด็กๆ ออกมาแล้ว แต่โอไม่ยอมบอกใคร!”

อาม่าหันไปมองโอด้วยความโกรธ
“โอ! แกปิดบังแม่มาตลอดเลยใช่ไหม?”

โอรู้สึกเหมือนถูกจับได้ เขาพยายามอธิบาย
“แม่...ผมแค่ไม่อยากให้แม่กังวล ผมพยายามหาทางแก้ไขอยู่...”

อ๊อดซึ่งฟังอยู่ก็รู้สึกผิดหวัง
“โอ แกไม่ควรปิดบังเรื่องแบบนี้ เราเป็นครอบครัว ต้องช่วยกันแก้ไข”

ตุ๊กตาพูดต่อด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
“แล้วคุณคิดว่าให้เด็กๆ มาทำงานที่ร้านชำจะแก้ปัญหาได้เหรอ? นี่มันไม่ใช่ทางออก!”

อาม่าถอนหายใจแรงๆ
“เราต้องหาทางออกที่ถูกต้อง ไม่ใช่ให้เด็กๆ ต้องเสียโอกาสในการเรียน”

อ๊อดพยักหน้า
“ใช่แล้ว เราต้องจัดการเรื่องนี้ให้ดีที่สุด”

โอรู้สึกผิดอย่างมาก เขามองตาแม่แล้วพูดเสียงเบา
“ผมขอโทษครับแม่ ผมแค่ไม่อยากให้ทุกคนต้องเครียด”

อาม่าหันไปมองโอด้วยสายตาเศร้า
“โอ แม่รู้ว่าแกพยายาม แต่การปิดบังไม่ใช่ทางออก เราต้องช่วยกันแก้ไข”

ตุ๊กตายังคงไม่พอใจ
“แล้วคุณจะทำยังไง? เด็กๆ ไม่ได้เรียนมา 2 ปีแล้วนะ!”

อ๊อดคิดสักพัก
“เราต้องหาทางให้เด็กๆ กลับไปเรียนให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม”

แม้ว่าความจริงจะถูกเปิดเผยและสร้างความตึงเครียดให้กับครอบครัว แต่ทุกคนก็เริ่มเข้าใจว่าพวกเขาต้องร่วมมือกันเพื่อหาทางออกที่ถูกต้อง

หลังจากที่ความจริงเกี่ยวกับการที่เบสและเบลไม่ได้ไปโรงเรียนมาเกือบ 2 ปีถูกเปิดเผย อ๊อดตัดสินใจที่จะเป็นคนจัดการเรื่องนี้ เขารู้ว่าต้องหาทางให้เด็กๆ ได้กลับไปเรียนต่อให้ได้ แม้ว่าจะมีปัญหาค้างค่าเทอมเกือบ 5 แสนบาทก็ตาม

อ๊อดเดินทางไปที่โรงเรียนพร้อมกับโอ เพื่อพบกับผู้อำนวยการโรงเรียน เขารู้ดีว่าปัญหานี้ไม่ใช่ความผิดของโรงเรียน เพราะโรงเรียนได้แจ้งเตือนเรื่องค่าเทอมมาหลายครั้งแล้ว แต่ตุ๊กตาและโอเลือกที่จะปิดบังและไม่แก้ไข

ในห้องทำงานของผู้อำนวยการ อ๊อดเริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“คุณผู้อำนวยการครับ ผมเข้าใจดีว่าโรงเรียนไม่ได้ผิดอะไร แต่ผมอยากขอความกรุณาให้เด็กๆ ได้กลับมาเรียนต่อ พวกเขาไม่ควรเสียโอกาสเพราะความผิดพลาดของผู้ใหญ่”

ผู้อำนวยการโรงเรียนพยักหน้า
“ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ แต่โรงเรียนก็มีกฎเกณฑ์ ค่าเทอมที่ค้างอยู่เกือบ 5 แสนบาทนั้นเป็นจำนวนที่ไม่น้อย เราต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบ”

โอที่ยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกผิดอย่างมาก เขาพูดเสียงเบา
“ผมขอโทษจริงๆ ที่ทำให้เกิดปัญหาแบบนี้”

อ๊อดพยักหน้า
“ผมเข้าใจครับ แต่ถ้าเป็นไปได้ เราอยากขอเวลาชำระค่าเทอมเป็นงวดๆ ได้ไหม? เราจะพยายามหาทางชำระให้เร็วที่สุด”

ผู้อำนวยการโรงเรียนคิดสักพัก
“ผมเห็นใจครอบครัวคุณ แต่เรื่องนี้ต้องผ่านการพิจารณาจากคณะกรรมการโรงเรียนก่อน”

อ๊อดรู้ว่าการเจรจานี้อาจไม่เป็นผลทันที เขาจึงตัดสินใจหาทางออกอื่น ในระหว่างนั้น เขาติดต่อเพื่อนคนหนึ่งที่เป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยเพื่อขอคำแนะนำ

“ผมมีทางออกให้” เพื่อนของอ๊อดพูดหลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมด
“ทำไมไม่ให้เด็กๆ เรียนหลักสูตร กศน. (การศึกษานอกระบบ) ล่ะ? มันจะช่วยให้เด็กๆ ได้เรียนต่อโดยไม่ต้องกังวลเรื่องค่าเทอม และยังสามารถเรียนทันเพื่อนๆ ได้ด้วย”

อ๊อดรู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที
“นั่นไง! น่าจะเป็นทางออกที่ดี”

เขารีบกลับไปบอกเรื่องนี้กับครอบครัว
“ผมมีทางออกแล้ว” อ๊อดพูดด้วยความมั่นใจ “เราจะให้เบสและเบลเรียนหลักสูตร กศน. พวกเขาจะได้เรียนต่อโดยไม่ต้องกังวลเรื่องค่าเทอม”

อาม่าพยักหน้า
“ดีเลย เด็กๆ จะได้ไม่เสียโอกาส”

โอรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง
“ขอบคุณพี่มาก ผมรู้สึกผิดจริงๆ ที่ทำให้เกิดปัญหาแบบนี้”

ตุ๊กตาที่ฟังอยู่ก็เริ่มเข้าใจ
“ถ้ามันเป็นทางออกที่ดี ก็ลองดูแล้วกัน”

เบสและเบลที่ได้ยินเรื่องนี้ก็รู้สึกดีขึ้น
“เราจะได้เรียนต่อแล้วใช่ไหม?” เบสถาม

อ๊อดยิ้มให้
“ใช่แล้ว พวกหนูจะได้เรียนต่อแน่นอน”

แม้ว่าปัญหาจะยังไม่จบลงทั้งหมด แต่การหาทางออกให้เด็กๆ ได้เรียนต่อทำให้ครอบครัวรู้สึกว่ายังมีหวัง พวกเขาเรียนรู้ที่จะร่วมมือกันและหาทางออกจากวิกฤตนี้

จบตอนที่ 3